Yaz bitti.
Amasrada eğlence bitti mi?
Bitmez!! Diyenleri duyar gibiyim.
Gelişlerini dört gözle beklediğimiz eski dostlar. Bu yaz tanıştığımız yeni dostlar ve hatta sevgililer çıkıp gider Amasralının hayatından.
"Bu yazın kışıda var" diye sitem edenlerle birlikte Eylül güneşi ve balık mevsiminin bereketiyle ebedi doslara, arkadaşlara döner yönümüz.
Amasra'nın Eylül'ü Amasralı olanındır.
Değerini bilene
Palamut
Lüfer derken.
Hamsi zamanı gelir. Eskiden limanda "Lazların" teknelerini sayar. Hayranlıkla ihtişamlı büyük teknelere baka kalırdık. Liman içi birbirine bağlı Alargadaki teknelerin manzarası ile başka güzel görünürdü.
Bir o kadar nakliye aracı bekler martılar gibi limanda. Hamsi dolu teknelerden indirilen balıklar kasalanır ve Türkiye'min her yöresine Amasra'dan gönderilirdi.
Eğlencesi nerede peki?
İşte tam da bu noktada başlıyor.
Tekneler gelene kadar bekleyen biz çocuk ve gençler için bulunmaz fırsat. Gece balık için dışarı çıkma ayrıcalığı sağlaması bir yana. Uzun eşek oyununda takıma girebilmek. Büyüklerimizin bizi seçmesini dilemek ayrı heyecanlardı.
Eh legolar gibi hazırlanıp limana dizilmiş taşları hepiniz hatırlarsınız. Hani o üstlerinde "ebelemecilik" oynadığımız taş bloklar. Üst üste üç insan boyunda. Yer yer aralıkları üç metre açık olan. Bizim için tehlikeli!! Bir o kadar da eğlenceli bir oyun alanı.
Tehlike! Demişken:)
Trablemler karaya çekilmiş. Kamp kapılarını Amasralıya kapatmıştır her halde? Tellerden bir komando çevikliğiyle atlardık büyük tramplen'e. Son gelen "ebe" tabi.
İki takım olup başlardık oyuna. Sirk cambazlarına taş çıkartan hareketler ile günü bitirmek. Eğlencenin, özgür olmanın tadı ise paha biçilemezdi..
Şimdilerde çocuklarını sakınır oldu ebeveynleri. Evlerde bilgisayar oyunu ve televizyona mahkum bir gençlik.
Oysa bizler Özgür ruhlu bir nesil olarak yetiştirildik Amasra şartların da.
Açık sinemalarını gördük Amasra'nın. Şimdiki Amasra Sofrasının olduğu yerdeki tek katlı kıraathanenin üstünden beleş seyredebiliyorsan daha güzeldi filmler.
Çocuk bahçesinde yağmur altında oynanan oyunlar. Hani o demir salıncaklar? Çam ağaçları öyle yerleşmişki park'a zamanla "kale" direği olarak kullanılmışlardı. "Cumhuriyet ile dikilmiş ağaçlardı koca koca Çam Ağaçlarımız" (onlarıda kestiler) yeşili kesen O zalim zihniyeti hala anlayamıyorum??!!
Ağaçlarımızdan bahsetmişken:Kum mahallesinin sembol ağacını hatırlamayanınız yoktur! Çocukluğumuzun oyun alanlarından başka bir daha?
Yer altında tutunacak bir yer bulamayınca, köklerini dışarıya çıkartmış hayata sadece toprak ile değil hava ilede tutunmuştu.
"Dut Ağacımız."
ÇocukluğumuZun masalsı "Kadim Ağacımız".
"Hala anlamıyorum ağaçları kesen zihniyeti?"
Biri kesiyor! Yok ediyor?
Diğeri koruyor, reklam ediyor. Hakkını yemeyin "Ağlayan Ağacı".
Kadim bir ağaç daha var tam "Garıla Pazarı'nın" ortasından yükselir. Çitlembik ağacıdır. Şimdilerde moda olan "Dibek Kahvesi'nin" ana maddesi. Korunması gereken bir güzelliğimiz daha.
Oyun ağaçları Amasra çocukları için yarışmanın, en yükseğe çıkabilmenin araçlarıdır. Şimdiki ziraat bankasının arkasındaki binanın yola bakan kısmında dikili bir Dut Ağacı daha vardı bir zamanlar. İlk kez O ağaçtan düşmüştüm. Altında kale taşları vardı. Şimdi ise o güzelim tarihin üstünde bir bina var. Maalesef Ağaç yine yok!!
Oyunda yok?!
Aman O ağacın altında "Çılgın Manav Danpik" tezgah açmış kime ne?
Amasra'nın Fahrettin Aslan'ı "İbrahim Aslan" O'na rakip olmuş bana ne? Demeyin.
Eğlence orada zaten.
Atışmalar var, rekabet var orada. Çocukluğumuzun anıları, arkadaşlıklarımız her şey orada.
Sevgiler herkese.
